พุทธสุภาษิต หมวด ท

รวมพุทธสุภาษิต หมวด ท

พุทธสุภาษิต หมวด ท ตามที่เคยรู้จัก พุทธสุภาษิต มีอยู่หลายคำ จะมีคำไหนที่เรารู้จักไหมนะ

ทรัพย์สมบัติ ก็ซื้อความแก่ไม่ได้
ทรัพย์สินย่อมพอกพูนขึ้นได้ เหมือนดังก่อจอมปลวก
ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า
ทั้งหนุ่มและแก่ ล้วนร่างกายแตกดับไปทุกคน
ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งคนพาล ทั้งบัณฑิต ทั้งคนมี ทั้งคนจน ล้วนเดินหน้าไปหาความตายทั้งหมด
ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งเขลา ทั้งฉลาด ล้วนไปสู่อำนาจแห่งความตาย ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า
ทำกรรมใดแล้ว ร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำนั้นแลไม่ดี
ทำกรรมใดแล้ว ไม่ร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำนั้นแลดี
ทำกรรมใดแล้วร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำแล้วนั้นไม่ดี
ทำงานไม่คั่งค้าง เป็นอุดมมงคล
ทำชั่ว ได้ชั่ว
ทำดี ได้ดี
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
ทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง
ทำเรื่อยไป ไม่ท้อถอย ผลที่ประสงค์จะสำเร็จสมหมาย
ทำได้แล้วค่อยพูด
ทำไม่ได้ อย่าพูด
ที่ควรช้า จงช้า ที่ควรเร่ง จงเร่ง
ที่ตายแล้วก็แล้วไป ไม่ควรเศร้าโศกถึง
ทุกข์.. ย่อมไม่ตกถึงผู้หมดกังวล
ทุกข์ ย่อมไม่ตกถึงผู้หมดกังวล
ทุกข์ เท่านั้นเกิด
ทุกข์ เสมอด้วยขันธ์ไม่มี
ทุกข์อื่นยิ่งกว่ากาม ย่อมไม่มี
ทุกข์เท่านั้นตั้งอยู่ ทุกข์เท่านั้นดับไป
ทุกข์เท่านั้นเกิดขึ้น ทุกข์ย่อมตั้งอยู่ และเสื่อมไป นอกจากทุกข์ไม่มีอะไรเกิด นอกจากทุกข์ไม่มีอะไรดับ
ทุกข์เป็นภัยใหญ่หลวงของโลก
ทุกคนควรทำหน้าที่ของตนและไม่ควรประมาท
ทุกชีวิตจะต้องทอดทิ้งร่ายกายไว้ในโลก
ทุกชีวิตที่เกิดมาแล้วจะต้องแตกสลายในที่สุด
ทุกท่านสามารถทำดีได้
ทุกเสมอด้วยขันธ์ ไม่มี
ทุคติในโลกนี้และโลกหน้า ล้วนมีอวิชชาเป็นราก มีอิจฉาและโลภเป็นลำต้น
ท่านทั้งหลาย จงยินดีในความไม่ประมาท คอยรักษาจิตของตน จงถอนตนขึ้นจากหล่ม เหมือนช้างที่ตกหล่มถอนตนขึ้นฉะนั้น
ท่านทั้งหลายจงดำเนินตามทางที่สร่างความเมา บรรเทาความโศก เปลื้องสงสาร เป็นที่สิ้นทุกข์ทั้งปวง โดยความเคารพ
ท่านทั้งหลายจงตัดป่า (กิเลศ) อย่าตัดต้นไม้ ภัยย่อมเกิดจากป่า ภิกษุทั้งหลาย พวกท่านจงตัดป่าและสิ่งที่ตั้งอยู่ในป่าแล้ว เป็นผู้ไม่มีป่า เถิด
ท่านทั้งหลายจงมีที่พึ่งอยู่เถิด อย่าไม่มีที่พึ่งอยู่เลย
ท่านทั้งหลายจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อม
ท่านทั้งหลายจงเป็นผู้ยินดีในความไม่ประมาท
ท่านทั้งหลายจงเห็นความวิวาทโดยความเป็นภัย และความไม่วิวาทโดยความปลอดภัยแล้ว เป็นผู้พร้อมเพรียง มีความประนีประนอมกันเถิด นี้เป็นพระพุทธานุศาสนี
ท่านทั้งหลายจงเห็นความเกียจคร้านว่าเป็นภัย และ เห็นการปรารภความเพียรว่าปลอดภัย แล้วปรารภความเพียรเถิด นี้เป็นพุทธานุศาสนี
ท่านทั้งหลายต้องทำความเพียรเอง ตถาคตเป็นแต่ผู้บอก ผู้มีปกติเพ่งพินิจดำเนินไปแล้วจักพ้นจากเครื่องผูกของมาร
ท่านที่ตัดความอยากเสียได้ ข้าพเจ้าขอกราบไหว้
ท่านผู้ครองแผ่นดิน ทั้งหลาย การที่ทำโดยผลีผลามจะแผดเผาตัวได้
ท่านผู้ดับไป (คือปรินิพพาน) แล้ว ไม่มีประมาณ, จะพึงกล่าวถึงท่านนั้นด้วยเหตุใด เหตุนั้นของท่านก็ไม่มี, เมื่อธรรมทั้งปวง (มีขันธ์เป็นต้น) ถูกเพิกถอนแล้ว แม้คลองแห่งถ้อยคำที่จะพูดถึง ก็เป็นอันถูกเพิกถอนเสียทั้งหมด
ท่านผู้มีทางไกลอันถึงแล้ว หายโศก หลุดพ้นแล้วในธรรมทั้งปวง ละกิเลศเครื่องรัดทั้งปวงแล้ว ย่อมไม่มีความเร่าร้อน
ท่านผู้เป็นที่พึ่ง ย่อมประกอบด้วยกรุณายิ่งใหญ่
ท่านผู้ไกลกิเลส ช่างสุขจริงหนอ
ท่านผู้ไกลกิเลส มีความสุขจริงหนอ
ท่านว่า ทานและการรบ เสมอกัน
ท่านเอ๋ย ท่านก็สามารถทำดีได้ ไยจึงมาดูหมิ่นตัวเองเสีย
โทษคนอื่น เห็นง่าย แต่โทษตนเองเห็นยาก
โทษคนอื่นเที่ยวกระจาย เหมือนโปรยแกลบ แต่โทษตนปิดไว้ เหมือนพรานนกเจ้าเล่ห์แฝงตัวบังกิ่งไม้
โทสะมีความโกรธเป็นสมุฏฐาน